Kopalnia soli w Wieliczce

Kopalnia i zabytek? To raczej nie Idzie w parze. Kopalnia nie jest miejscem zabytkowym tylko miejscem gdzie wydobywany jest surowiec. Więcej »

Dzwon Zygmunta

Każdy kraj chlubi się wobec innych swoją własną, indywidualną kulturą oraz historią. Jednak zastanówmy się jak właściwie ta historia się prezentuje. Więcej »

 

Monthly Archives: Czerwiec 2013

Jak spędzić czas w Kołobrzegu

Kołobrzeg jako miasto turystyczne dostarcza nam wielu możliwości spędzenia miło i aktywnie wypoczynku. W Kołobrzegu jest bardzo dużo zabytków, które wspaniale uzupełniają się wzajemnie z współczesnymi budowlami. To doskonałe miejsce na rodzinny wypoczynek. Każdy tu znajdzie coś dla siebie. Przede wszystkim zabytki. Na pewno warto odwiedzić Bazylikę pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP. Wartym odwiedzenia jest także Kościół Świętego Jana w Budzistowie, oraz Baszta Prochowa, wcześniej zwana Basztą Lontową, to kolejne miejsca, które będąc w Kołobrzegu powinniśmy zwiedzić. Kołobrzeg to nie tylko historia związana z Bolesławem Chrobrym i z Ottonem III. Nie sposób jest nie wspomnieć o zabytkach i z tej bliższej nam przeszłości. Z lekcji historii pamiętamy, że Kołobrzeg był twierdza, więc pozostało w nim wiele fragmentów umocnień, które warto obejrzeć i pokazać swoim dzieciom .Największe fortyfikacje powstały od XVII w., do XIX w., część tych fortyfikacji pozostała do dzisiaj i możemy je podziwiać. Należy pamiętać, że w czasie II wojny światowej Kołobrzeg pełnił rolę obronną. Spacerując po plaży możemy zobaczyć to co pozostało z murów szańca Kamiennego. Wiele sił kosztuje wdrapanie się na Latarnie Morską, wcześniej nazywaną Fort Ujście, to co zobaczymy rekompensuje cały wysiłek, przed nami rozpościera się wspaniały krajobraz. Ciekawostką jest, że światło latarni widać z odległości 30 kilometrów. Reduta Bagienna, Reduta Solna, Fort Wilczy i Szaniec Kamienny te wszystkie miejsca na prawdę warto zobaczyć i pokazać swoim pociechom. W Kołobrzegu można tez zobaczyć wiele pomników. Miedzy innymi : Pomnik Zaślubin z Morzem, Pomnik Tysiąclecia Biskupstwa w Kołobrzegu, Pomnik Chwały, czy Lapidarium Żydowskie. To tylko niektóre z pomników jakie znajdują się w Kołobrzegu. Wielką atrakcją miasta jest także drewniane molo o długości 220 metrów. Jedna z wielu atrakcji miasta to Muzeum Oręża Polskiego ( powstało w 1963 roku ), które znajduje się w zabytkowym Pałacu Brunszwickich, został on zbudowany w 1808 roku oraz Okręt Muzeum ORP Fala SGF – 321. Wizytówką miasta jest Ratusz neogotycki z XIX wieku. Wieże i blanki strzelnicze sprawiają, że budynek wygląda jak średniowieczny zamek. W murach tej budowli znajduje się Galeria Sztuki Współczesnej. A w podziemiach bardzo popularna kawiarnia muzyczna. Będą w Kołobrzegu na pewno warto zobaczyć Wieżę Ciśnień i Most Drogowy, ceglane budowle z 1885 roku. Nie można przejść obojętnie obok pochodzącej z XIV wieku. Budynek w kształcie barbakanu, powstały na początku XIX wieku to Łaźnia Miejska. Miasto to nie tylko historia ta dalsza czy bliższa, to także wiele współczesnych atrakcji. Wystawy, rejsy po morzu, loty awionetką i oczywiście wspaniały i korzystny dla naszego zdrowia mikroklimat. Z Kołobrzegiem związanych jest mnóstwo ciekawych historii. Jedna z nich opowiada jak w 1807 roku, Francuzi wraz z Polakami, próbowali zdobyć ufortyfikowane miasto ostrzeliwując je przez trzy miesiące z armat. W czasie tego ostrzału bardzo ucierpiał gotycki Ratusz, w latach 1829 – 1832, ratusz rozebrano i zbudowano nowy, który stoi do dnia dzisiejszego na Placu Ratuszowym.

Drewniane kościoły z Małopolski

Drewniane kościoły Małopolski to skupisko starych interesujących pod względem historycznym kościołów leżących na terenie województwa małopolskiego. Najstarszy z nich pochodzi z XIV wieku. W dalszym ciągu dobrze się prezentują i są jednymi z najstarszych skupisk drewnianych kościołów w Europie. Część z nich został wpisana w 2003 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Reszta na ten prestiżowy wpis jeszcze oczekuje. Jednym z kościołów z listy jest późnogotycki kościół św. Michała Archanioła w Binarowej. Pochodzi on z 1500 roku i jest odzwierciedleniem również drewnianej światyni starszej o sto lat, która spłoneła w pożarze. Na początku XX wieku jej orginalny charakter został nieco utracony przez wprowadzenie nowoczesnych zmian. Było to nieodpowiedzialnym posunieciem i już pod koniec stulecia zaczęto przywracać jej dawny wygląd. Orginalnie prezentował się jako jednonawowa świątynia o konstrukcji zrębowej z postawioną wieżą od strony zachodniej. W środku podziwiać możemy wspaniałe malowidła i stare rzeźby gotyckie. W XVII wieku kościół przeszedł metamorfoze. Powiększono okna, zmieniono chór i wykonano polichromię. Jest to jedna z najlepiej wyposażonych i najcenniejszych budowli Europy pod względem artystycznym i historycznym. Najstarszy kościół z drewnianej grupy to stojący w Haczowie kościół po wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryji Panny. Jej największą drewnianą świątynią z okresu gotyku w Europie. Datę jego wybudowania szacuje się na rok 1388. Rozbudowywany dwukrotnie w XVII i XVIII wieku. Do najcenniejszych zabytków należą w nim ołtarz z okresu baroku, nastawy ołtarzowe, malowane konsekracyjne krzyże czy pochodzące z okresu gotyku portale i rzeźby. Kolejną drewnianą świątynią jest kościół Wszystkich Świętych w Bliznem. Pochodzi z XV wieku. W XVII wieku dobudowano mu wieżę a dwieście lat później rozebrano okalejące soboty. W drugiej połowie XX wieku przeszedł kapitalny remont z zachowaniem dawnych form. W środku jest kolorowo przyozdowbiona. Mieści się w niej kwadratowa nawa, prezbiterium oraz kruchta. Do grupy drewnianych kościołów oczekujących na wpis do listy UNESCO oczekuje między innymi Kościół pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Lachowicach. Powstały najprawdopodobniej pod koniec XVIII wieku. Zastąpił on małą drewnianą kapliczkę cmentarną z początku wieku, w której to ludność modliła się z racji, że inny najbliższy kościół oddalony był o 10 kilometrów. Podobnie jak poprzednie wymieniane jest o konstrukcji zrębowej. Z jedną nawą, i dobudowaną do niej wieżą, na której szczycie stoi krzyż. Wewnątrz zaobserwować możemy kolebkowe sklepienie podparte belkami trzymane przez krokwie znajdujące się nad ołtarzem. Na ścianach widnieją sylwetki dwunastu apostołów a na wspomnianym sklepieniu obraz Niepokalanej Maryji. W podobnej sytuacji jest świątynia Jana Chrzciciela z Orawki z XVII wieku. Budowany niemal w identycznym stylu , różniący się dekoracją wnętrza. Należy do niego rzeźba Chrystusa Frasobliwego, monstrancja z gotyku, barokowa puszka oraz zabytkowe ograny, których powstanie oblicza się na drugą połowę XVII wieku.

Puszcza Białowieska

Jej powierzchnia to ponad 1500 km2 z czego większa część poza granicami kraju. W jej obrębie znajdują się ostatnie naturalne lasy na niżu europejskim o charakterze pierwotnym. Znajduje się również na jej terenie Białowieski Park Narodowy. W czasach średniowiecznych puszcza nie była odrębnym kompleksem leśnym, lecz połączona z innymi puszczami z Polesia i Grodna. Podział nastąpił w XV wieku. Za czasów Zygmunta III Wazy zaliczana była do tak zwanych królewskich dóbr stołowych. Puszcza cieszyła się wielką popularnością wśród króli Polski. Jagiełło chętnie przyjeżdżał tam na polowania. Spowodowało to wybudowanie dworu myśliwskiego, który mógłby odpowiednio ugościć parę królewską wraz z całym orszakiem. Początkowo prowizoryczny, następnie zbudowany od podstaw za czasów Zygmunta Starego. Podczas rządów Jana Kazimierza w puszczy rozwinął się niewielki przemysł. Gdy Polska doświadczyła czasów rozbiorów Katarzyna II podzieliła tereny między dygnitarzy, a Ci zaczeli je okradać. Puźniejsze czasy przyniosły opamiętanie. Uświadomiwszy sobie straty wynikające z plądrowanie tamtych terenów, zaczęto wracać do poprzednich reguł. Zaprzestano polowania na żubry i zakazano wycinania drzew. XIX wiek spowodował polepszenie warunków Puszczy Białowieskiej. Wznowiono polowania carskie, jak również wyręby. Dla lepszej komunikacji wybudowano kolej, a z Syberii i Kaukazu zaczęto sprowadzać duże ilości zwierzyny. Ta ostatnia decyzja nie była zbyt trafną. Leśnicy po dziś dzień zauważają niekorzystne zmiany lasu spowodowane utworzeniem tak wielkiego zwierzyńca. Najgorsze lata przyszły dla puszczy podczas obydwu wojen światowych. Zmiana właściciela spowodowała brak racjonalnej gospodarki w zarządzaniu lasami. powstawły liczne tartaki, w których obrabiano wycięte na masową skalę drzewa. Polowani odbywały się na okrągło dniami i nocami, co doporowadziło do całkowitego wymarcia żubra na terenie puszczy. Po pierwszej wojnie światowej trzeba było odnawiać ich populację przez zakup okazów z Niemiec czy Szwecji. Naszczęście czasy drugiej wojny żubry przeżyły bezpiecznie. W 1986 roku puszcza uznana została za Obszar Chronionego Krajobrazu. Powstało 20 rezerwatów, 94 strefy ochronne gniazd bociana czarnego i orlika krzykliwego, a ponad 1000 drzew uzyskało miano pomnika przyrody. Na przeważającym obrzasze puszczy znajdują się lasy grądowe i mieszane. Znajdują się tam także gatunki drzew nie spotykane nigdzie indziej. Ponad 400 różnych porostów i ponad 3 tysiące gatunków grzybów. Liczba tych pierwszych niestety ulega zmniejszeniu w wyniku zanieczyszczenia powietrza. Na całym obszarze spotkać można ponad 12 tysięcy gatunków zwierząt z czego szczunkowo tylko połowa została rozpoznana. Podobnie jak w przyadku roślin tak i niektóre gatunki zwierząt są indywidualnością, której nie można spotkać nigdzie indziej. Do najbardziej popularnego zwierzęcia zamieszkającego Puszczę Białowieską zaliczamy oczywiście żuba. Na obecną chwilę jego stado wynosi nieco ponad 400 sztuk. Powinniśmy szczególnie dbać o ten teren i pozwolić mu na naturalny rozwój zarówno wśród fauny jak i flory.

Auschwitz-Birkenau

Jako jedyny z obozów koncentracyjnych Auschwitz-Birkenau znajduje się na liście UNESCO. Jest to teren na którym Niemcy założyli obóz koncentracyjny. Był on początkowo miejscem przetrzymywania więźniów politycznych. Jednak z czasem przeobrażając się stał się miejscem śmierci dla wielu Polaków, jeńców radzieckich, a przede wszystkim Żydów. Głównym obozem był Auschwitz I powstały w wyniku narastającego ruchu oporu wśród Polaków. Przebywali w nim także niemieccy przestępcy, Żydzi czy radzeiccy jeńcy wojenni. Auschwitz II był obozem zagłady. Życie tu straciło ponad milion osób. Został specjalnie przygotowany, wyposażony w komory gazowe i krematoria. Jego budowę rozpoczęto w 1941 roku. Główną siłą roboczą byli więźniowie. Powierzchnia obozu to 140 hektarów, na której wzniesiono około 300 budowli, min. wartowni, baraków, czy komór gazowych. Miejsce to stało się miejscem zagłady dla setek tysięcy ludzi. Śmierć następował w komorach gazowych. Ciała następnie grzebano i palono w specjalnych dołach. Skazańcy przywożeni byli do obozu kolejowymi transportami, zazwyczaj w tragicznych warunkach, ale niekiedy w normalnych wagonach. Ludzie ci w większości przypadków nie wiedzieli co ich czeka. Przed straceniem w komorach na więźniach przeprowadzano selekscjie. Wybierano osoby do przymusowych prac i do eksperymentów medycznych, a ręsztę zagazowywano. Ci pierwsi trafiali do sauny. Było to miejsce ewidencji więźniów. Strzyżono ich tam do łysa, poniżano, a zamiast imienia i nazwiska dawano odpowiedni numer, który tatuowano na ciele. nastepnie osoby te pracowały aż do momentu całkowitej utraty sił. Pracowali oni w nieludzkich warunkach, a do jedzenie nie dostawali nawet połowy tego co powinni w takich warunkach. Dodatkowo byli torturowani i stosowano wobec nich różne kary. Ostatecznie spotykał ich taki sam los jak tych co nie przeszli pozytywnie selekscji. Obóz w Auschwitz stał się również miejscem eksperymentów medycznych przeprowadzanych przez niemieckich lekarzy. Były one wielce niehumanitarne i nieetyczne. Przeprowadzano badania z różnych dziedzin madycyny. Seterylizowano kobiety i męszczyzn, przeprowadzano nieuzasadnione operacje, badano skutki skrajnego głodu, czy celowo zarażano chorobami, aby móc nastepnie testować leki. Podczas pobytu w obozach część więźniów zdecydował się podjąć próbę ucieczki. Z około 700 osób 300 wykonało to z powodzeniem. Nieudane próby były karane osobno, najczęściej poprzez śmierć głodową, lub masowo przez rozstrzelanie. Wykonywano również pokazowe egzekucjie w okrutnych torturach, aby zniechęcić do pozostałych więźniów do podjęcia podobnej próby. Więźnieom którym udało się uciec, a których nie udało się złapać, karano poprzez wtrącenie do obozu ich rodzin. Po likwidacji obozów, na ich terenie miejścił się przejścowy obóz dla jeńców niemieckich, a w późniejszym okresie postanowino otoczyć opieką obozy i utworzono na ich terenie muzeum. Większość osób odpowiedzialnych za tą straszliwą zbrodnię nie zostało osądzonych. Wyroki otrzymało jedynie nieco ponad 2 procent oprawców.

Kamienice w Warszawie

Niewątpliwie niezaprzeczalnym i niepodważalnym a i oczywistym faktem jest to, iż stolica stanowi swoisty symbol kultury danego państwa. Nie inaczej jest w Polsce. Warszawa jako stolica zajmuje swój własny rozdział w księdze historii Polski. Nie trzeba przypominać iż nasza stolica została bardzo zniszczona podczas działań wojennych podczas pierwszej i drugiej wojny światowej. Warszawa stanowi ogromne skupisko nieprzeliczonej ilości zabytków najprzeróżniejszego gatunku i rodzaju. Stanowią one bardzo wymieszany zespół stylów architektonicznych sprzed wielu lat. Posiada zabytki zarówno z wieku czternastego, poprzez wieki średnie, przez czasy zaborów aż do zabytków drugiej wojny światowej. Moglibyśmy bardzo długo wymieniać wszystkie te kapliczki, pomniki, place, ulice i zabytkowe wille, nie wspominając już o zamkach i pałacach. Jednakże przyjrzyjmy się dwóm zabytkowym kamienicom, które z pewnością zasługują na uwagę każdego turysty, który przybywa do Warszawy nie tylko z Polski, lecz także z innych zagranicznych krajów. Z pewnością najważniejszą kamienicą zabytkową, która posiada niezwykłą historię jest Kamienica Mikołaja Szelechowa – która znajduje się przy Alejach Jerozolimskich w dzielnicy Ochota, oczywiście w naszej stolicy – w Warszawie. Ta piękna zabytkowa kamienica została wybudowana w latach 1912-1913 według zamysłu pochodzącego z Rosji Waldemara Feddersa – wybitnego architekta. Kamienica posiadała pięć pięter oraz została wystrojona na wzór późnego stylu klasycystycznego. Fasada tej cudownej i pięknie się prezentującej kamienicy została udekorowana kolumnadą w stylu doryckim. Na fasadzie znajdowały się niegdyś uskrzydlone popiersia oraz wizerunki gryfów. Niestety te piękne elementy nie przetrwały do dzisiejszych czasów by cieszyć oko każdego turysty – zostały zniszczone po 1945 roku. To by było na tyle najważniejszych informacji o Kamienicy która niegdyś należała do Mikołaja Szelechowa. Inną kamienicą, która niezaprzeczalnie i niepodważalnie cieszy się ogromnym popytem wśród tłumów turystów zawijających do Warszawy jest Kamienica Stanisława Rostkowskiego – zabytkowa kamienica, która znajduje się także w warszawskiej dzielnicy o nazwie Ochota, również niedaleko Alej Jerozolimskich. Kamienica Stanisława Rostkowskiego została ukończona w roku 1911 a architektem-projektantem był Artur Gurney. Kamienica Stanisława Rostkowskiego posiadała sześć pięter a styl architektoniczny przywodzi na myśl wczesny modernizm. Przednia część Kamienicy Stanisława Rostkowskiego została zaprojektowana na rzucie podkowy. Podczas czasów wojennych kamienica uległa zniszczeniom, jednak po zakończeniu tych niespokojnych działa została odbudowan w trochę innej postaci od pierwotnej. Kamienica Stanisława Rostkowskiego jako nieliczna z warszawskich budowli historyczno-zabytkowych została zaprojektowana przez tego wybitnego, pochodzącego ze Szkocji architekta – Artura Gourney’a.